BoAykHaM

 

 

 

 

ดองจนบล็อกเน่า ฮ่าๆๆ

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ โรงเรียนลูกบาศก์

สัมภาษณ์

1.      ธีร์ นทีธารทรัพย์พิสิทธิ์ - ไทย

2.      แกล้วกล้า อนันตกาล - กล้า

3.      เอมิกา เจนภพ - ครูเอม

4.      ชัญญา บาร์เรร่า - โชโกะ

 

 

เมฆกระโดดลงจากรถสองแถวแล้วหันซ้ายหันขวาอย่างประหม่าก่อนจะก้าวเข้าโรงเรียนช้าๆ วันนี้เมฆมีสอบสัมภาษณ์ เมฆขบริมฝีปากอย่างเครียดๆ มีที่ไหนกันสอบสัมภาษณ์ให้ไปสัมภาษณ์คนอื่น เคยเจอแต่นั่งรอให้คนอื่นมาสัมภาษณ์ จะให้เตรียมบทพูดมาก็ยากเหลือเกิน เพราะไม่รู้ว่าจะเจอคนแบบไหน เมฆถอนหายใจทีหนึ่งอย่างหนักใจ

 

            ถึงคิดมากไป...ก็ต้องสอบอยู่ดี เมฆได้แต่คิดแบบปลงๆ

 

ว่าแล้ว...ก็เดินพรวดๆเข้าไป ในโรงเรียนทั้งๆที่ไม่มีความมั่นใจซักนิด สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นหนุ่มร่างใหญ่นอนเอกเขนกเอาแขนต่างหมอนอยู่ ใต้ร่มไม้ในสวนพฤกษศาสตร์ในมืออีกข้างถือหนังสือเล่มจ้อยที่เมฆเพ่งดูแล้ว น่าจะเกี่ยวกับปรัชญา คราวนี้เมฆเม้มปากแน่นอย่างชั่งใจ จะเข้าไปสัมภาษณ์ดีหรือไม่ดี

 

            เอาน่ะ รีบๆถาม รีบๆกลับบ้านดีกว่า  เมฆเดินเข้าไปใกล้ๆรุ่นพี่ร่างสูงช้าๆ อีกฝ่ายเหลือบมาเห็นก็ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิแล้วยิ้มกว้างให้ เมฆที่กำลังประหม่าได้แต่ยิ้มตอบอย่างเขินๆ ก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ

 

"สวัสดีค่ะ ขอรบกวนเวลาซักครู่ได้ไหมคะ คือหนูมาสอบสัมภาษณ์...อะ หนูชื่อ ฆนาการ แซ่ลิ้มค่ะ เรียกเมฆก็ได้"

 

"ครับ พี่ชื่อ ธีร์ นทีธารทรัพย์พิสิทธิ์ ชื่อเล่นชื่อไทยครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ น้องเมฆ"ไทยพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ตบท้ายด้วยรอยยิ้มกว้างอีกครั้ง

 

09.00 น.

 

"ค่ะ...พี่ไทย อยู่ชั้นอะไรคะ" เมฆถามเสียงค่อยอย่างคนขี้อาย แล้วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาเตรียมจด

 

"กำลังจะขึ้นม.6 ครับ...น้องเมฆใช้ดินสอเหรอ แปลกจัง ปกติเห็นแต่คนใช้ปากกา แต่จะว่าไป พี่ก็พกดินสอเหมือนกันนะ" พูดเสร็จก็ควักดินสอออกมาโชว์เล่น "แล้วนี่...พี่ว่าเราไปหาที่นั่งกันดีกว่า น้องเมฆจะได้เขียนง่ายๆ ตรงสวนกลางมีศาลาอยู่" ไทยพูดยิ้มๆ แล้วก้าวฉับๆนำไป

 

"พี่ไทยมีงานอดิเรกอะไรเหรอคะ" เมฆนั่งลงตรงข้ามกับไทยแล้วถาม

 

"อืม...ก็หลายอย่างครับ วาดรูป ฟังเพลง อ่านหนังสือ แต่ที่ชอบที่สุดเห็นจะเป็นการนอน แล้วน้องเมฆล่ะครับ" ไทยหัวเราะเบาๆ เมฆสังเกตเห็นรอยบุ๋มข้างแก้มขวาของรุ่นพี่หนุ่ม

 

"เมฆก็ชอบวาดรูปค่ะ" ตาของเมฆเป็นประกายเมื่อเจอคอเดียวกัน "อืม...แล้วพี่ไทยเรียนสายอะไรคะ"

 

"วิทย์ - คณิตครับ ส่วนวิชาเลือกก็เป็น สเปน กัน เทคโนโลยีในชีวิตประจำวัน"

 

"หืม แย่จัง เมฆไม่ถนัดภาษาเท่าไหร่ เมฆก็สมัครเรียนวิทย์ - คณิตค่ะ"เมฆเริ่มสนิทกับไทยอย่างรวดเร็ว เมฆแพ้ทางคนพูดเก่งยิ้มเก่ง ขาดอย่างเดียว ไทยไม่มีเขี้ยว

 

"วิชาภาษาสเปนของที่นี่ไม่ยากหรอกครับน้องเมฆ" ไทยยกนิ้วชี้ขึ้นมาโบกเป็นท่าทางการปฏิเสธ "เราเน้นกิจกรรมกันมากกว่าแล้วก็ภาษาสเปนที่ใช้ในชีวิตประจำวัน ครูเอมที่เป็นคนสอนก็น่ารักมากเลยนะครับ"

 

"พี่ไทยคะ ที่นี่มีวิชาเลือกกี่วิชาเหรอคะ"ความเกร็งของเมฆหายไปจนแทบจะสาบสูญเพราะท่าทางเป็นกันเองของไทย

 

"เยอะอยู่นะครับ" ไทยทำหน้าเครียด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด "นอกจากที่พี่เลือกก็มี...คหกรรม ห้องสมุด ภาษาญี่ปุ่น ฝรั่งเศส ศิลปะดนตรี อ้อ...มีวิชาปรัชญาด้วยครับ ถ้าให้พี่เดา น้องเมฆจะเลือกวิชาศิลปะใช่ไหมครับ"

 

"ก็น่าจะอยู่ค่ะ" เมฆยิ้มหวาน "ส่วนอีกวิชา ก็น่าจะเป็น...อืม คหกรรมมั้งคะ"

 

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ว่าน้องเมฆชอบทำอาหาร" ไทยหัวเราะเสียงดัง

 

"งั้นเหรอคะ เมื่อก่อนเมฆก็ไม่ชอบหรอกค่ะ แต่ถูกน้าลากเข้าครัวทุกวัน ไปๆมาๆมันก็สนุกดี แล้วเมฆก็ชอบเวลาที่คนกินแล้วตะลึงในความอร่อยค่ะ" เมฆพูดอย่างมั่นใจ ไทยฟังแล้วหัวเราะร่า

 

"วันหลังพี่คงต้องลองชิมดูแล้ว" เมฆหัวเราะคิกคัก

 

"พี่ก็ทำอาหารเป็นนิดหน่อยนะครับ พี่ชอบไปค่ายมากเลย ก็เลยต้องหัดไว้บ้าง น้องเมฆชอบไปค่าย เที่ยวป่าทำนองนี้บ้างหรือเปล่า" เมฆทำหน้าครุ่นคิด

 

"ถ้าเลือกได้...เมฆก็คงเลือกไม่ไปน่ะค่ะ เหอะๆ" แต่ว่าเมฆไม่ค่อยมีโอกาสเลือกเท่าไหร่ เพราะแม่ชอบลุยเหลือเกิน ลุยคนเดียวไม่ว่าหรอก แต่พาเมฆไปลุยด้วยนี่สิ...

 

"น่าเสียดายจัง ออกค่ายสนุกนะครับ" เสียงของไทยปลุกเมฆให้ตื่นจากภวังค์ "อย่างเดินป่า ส่องนก ส่องสัตว์ บางทีก็มีเดินป่าตอนกลางคืนด้วยนะครับ ดูดาว โอ๊ย เยอะแยะ มีอะไรที่ไม่มีโอกาสได้เห็นในกรุงเทพฯเยอะมากเลยนะครับ" แรกๆไทยก็ยกนิ้วขึ้นนับไล่ไปทีละข้อๆ แต่เมื่อรู้สึกว่ามันเยอะจนเขานับไม่ไหว ก็ชูสองมือขึ้นเหนือหัวประกอบคำพูด เมฆหัวเราะน้อยๆกับท่าทางคล้ายๆเด็กของรุ่นพี่

 

"พี่ไทยออกค่ายบ่อยเหรอคะ ทำไมยังขาวอยู่เลย" เมฆนึกไปถึงแม่ ที่จากขาวๆปัจจุบันกลายไปสาวผิวแทนเซ็กซี่ไปซะแล้ว

 

"ออกค่ายบ่อยต้องดำด้วยเหรอ" ไทยขมวดคิ้วน้อยๆ

 

"เมฆก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ แต่อย่างแม่ของเมฆที่ชอบไปเที่ยวตามป่าตามเขาเนี่ย ดำขึ้นเยอะเลยแหละค่ะ"

 

"แม่น้องเมฆชอบเที่ยวเหรอครับ" พอไทยได้ฟังว่าแม่เมฆชอบเที่ยวเหมือนกันก็ลืมประเด็นตัวดำไปเลย

 

"ใช่ค่ะ แล้วก็ชอบลากเมฆไปด้วยทุกที" เมฆทำเสียงเล็กเสียงน้อยออกแนวฟ้องผู้ใหญ่เวลาถูกเพื่อนแกล้ง

 

"แล้วน้องเมฆไม่สนุกหรอครับ"

 

"ก็สนุกดีค่ะ" เมฆตอบคำถามแทงใจดำนั่นเบาๆ แต่ประโยคต่อมาก็กลับเข้าระดับเสียงปกติ "แล้วเมฆยังได้เห็นวิวสวยๆหลายๆแบบอีกด้วย"

 

"แน่ล่ะ แถมอากาศยังบริสุทธิ์อีกต่างหาก น้องเมฆเคยไปนอนดูดาวบนเขาหรือเปล่าครับ" เมฆทำท่านึก ก่อนจะยิ้มกว้าง แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น

 

"เคยค่ะ ดาวสวยมากเลยค่ะพี่ไทย มีดาวเยอะมากๆๆเลยค่ะ" เมฆชูมือขึ้นทำท่าประกอบ"เมฆพอจะจำได้ว่าตอนนั้นเมฆตื่นเต้นมากๆเลยค่ะ" ไทยหัวเราะกับท่าทางเหมือนเด็กๆเห็นของเล่นถูกใจ

 

"พี่ว่า...ตอนนี้น้องเมฆก็ยังตื่นเต้นอยู่นะครับ" หน้าขาวๆของเมฆซับสีเลือดโดยฉับพลันเมื่อถูกแซว

 

"เท่าที่คุยกันมา พี่ว่าน้องเมฆก็ชอบออกค่ายนะครับ" ไทยเปลี่ยนหัวข้อ "คงเพราะถูกแม่บังคับพาไปน้องเมฆเลยอาจจะมีอคติบ้าง"

 

"ก็อาจจะค่ะ" เมฆตอบเสียงอ้อมแอ้ม เพราะมัวก้มหน้าก้มตาพูดสายตาจึงเหลือบไปเห็น นาฬิกาบนข้อมือแล้วทำตาโต ไทยเลยมองนาฬิกาตาม

 

"โห นี่คุยกันนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย พอดีพี่คุยเพลินไปหน่อย นี่ถ้าน้องเมฆไม่มองนาฬิกาอาจจะหมดสิทธิ์สอบไปเลยก็ได้นะครับ" ไทยหัวเราะ

 

"พี่ไทยคุยสนุกดีค่ะ ปกติเมฆไม่ค่อยกล้าพูดขนาดนี้หรอก" เมฆยิ้มเอาใจ ดูคล้ายน้องสาวกำลังอ้อนพี่ชายอย่างไรอย่างนั้น

 

"อืม พี่ไทยคะ เมฆคงต้องไปแล้ว ขอบคุณมากค่ะ"

 

"ครับ พี่หวังว่าพี่จะได้คุยกับน้องเมฆอีกนะครับ" ไทยอวยพรยิ้มๆ

 

"ขอบคุณมากค่ะ" เมฆยิ้มตอบ แล้วยกมือไหว้

 

เมฆยืนจ้องอาคารตรงหน้าอย่างเหม่อลอย กระบวนการคิดในสมองคล้ายเด็กสาวกำลังจะไปสารภาพรัก เข้าไป ไม่เข้าไป เข้าไป ไม่เข้าไป...เอาวะเข้าก็เข้า ดูเหมือนความกล้าจะเป็นฝ่ายชนะ เมฆด้อมๆมองๆห้องๆหนึ่งที่ดูคล้ายจะเป็นห้องเก็บเอกสาร มีเครื่องถ่ายเอกสารตั้งอยู่ที่มุม และ...ผู้ชายตัวผอมสูง แต่งตัวเรียบร้อยนั่งเหม่ออยู่ข้างใน

 

9.30

 

"ขอโทษค่ะ ขอรบกวนเวลาซักครู่ได้ไหมคะ" เมฆถามแผ่วเบา

 

"อะ...ครับ" ชายหนุ่มสะดุ้งน้อยๆแล้วหันมายิ้มบางๆให้เมฆ

 

"ขอบคุณค่ะ...หนูชื่อฆนาการ แซ่ลิ้ม เรียกเมฆก็ได้ค่ะ" เมฆเริ่มฉะฉานมากขึ้น เมื่อผ่านไปได้แล้ว 1 ด่าน

 

"ครับ พี่ชื่อแกล้วกล้า อนันตกาล...กล้าครับ"

 

"ค่ะ...พี่กล้า พี่กล้าทำงานอะไรคะ" เมฆถาม ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นครู เพราะถ้าเป็นครูจริง คงไม่แทนตัวเองว่าพี่หรอก กล้าหัวเราะเบาๆ

 

"พี่เป็นคนถ่ายเอกสาร"

 

"งานหนักไหมคะ"

 

"เป็นช่วงๆครับ อย่างช่วงใกล้สอบก็หนักหน่อย ปกติก็ว่างๆ" กล้ายิ้มกว้าง

 

"ไม่เบื่อแย่เหรอคะ" เมฆขึ้นเสียงสูงไม่อย่างไม่รู้ตัว เพราะเมฆไม่ชอบการไม่มีอะไรทำซักเท่าไหร่ ถ้าต้องนั่งว่างๆทั้งวัน เมฆก็คงหยิบดินสอกับกระดาษออกมาวาดเล่น

  

"ก็เบื่อบ้างแหละครับ แต่พี่ก็ไปช่วยงานยามยอดบ้างอะไรบ้าง อ่า...พี่นี่แย่จัง น้องเมฆนั่งก่อนสิครับ" ช่างถ่ายเอกสารหนุ่มลุกขึ้นไปลากเก้ามาให้เมฆ ที่ตอนนี้ยืนตลึงในความสูงของกล้าไปเรียบร้อย

 

"พี่กล้าตัวสูงจังเลยค่ะ" เมฆพูดออกมาอย่างเพ้อๆ ในชีวิตเมฆไม่ค่อยได้พบกับคนตัวสูงเท่าไหร่นัก คุณแม่ก็ตัวนิดเดียว คุณพ่อก็สูงกว่าเมฆแค่นิดหน่อยเท่านั้น "สูงเท่าไหร่คะเนี่ย"

 

"189 ครับ" กล้ายิ้มบางๆ ขณะที่เมฆอ้าปากน้อยๆอย่างเหวอๆ "ตกใจมากเลยเหรอครับ"

 

"อะ...ขอโทษค่ะ" เมฆตั้งสติได้และรู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาทอย่างมาก ...เมฆเอ๋ย ไปจ้องพี่เขาอย่างกับตัวประหลาดเสียอย่างนั้น...

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ" กล้านั่งลงหลังจากดูเมฆนั่งเรียบร้อยแล้ว

 

"พี่กล้ามีงานอดิเรกอะไรหรือคะ" เมฆถามเสียงค่อย

 

"ก็มี นอน อ่านนิยายสืบสวน แล้วก็สะสมแว่นครับ แว่นสีชา" เมฆมองคนตรงหน้าอย่างแปลกในหน่อยๆ ท่าทางของพี่กล้าตอนนี้ดูไม่มีเหมือนคนที่จะสะสมแว่นแฟชั่นอะไรเทือกนั้นซักนิด ทั้งเสื้อผ้าที่แสนจะเนี้ยบจนนึกว่าครูมาเอง หรือบุคลิกที่ดูเป็นพี่ชายใจดีนี่ก็ด้วย

 

"แล้วน้องเมฆล่ะครับ" กล้าถามกลับ เมื่อเห็นคู่สนทนาเริ่มจะเงียบ เหมือนไม่รู้จะพูดอะไร

 

"ชอบวาดรูปค่ะ ทำขนมด้วย พวกเค้กหรือคุกกี้น่ะค่ะ" เมฆตอบรัวเร็วอย่างตกใจ

 

"แล้ว...น้องเมฆสัมภาษณ์ใครไปบ้างแล้วครับ" กล้าถามขึ้นทำลายความเงียบที่ปกคลุมทั้งคู่อยู่

 

"พี่ไทยค่ะ" แล้วความเงียบก็คืบคลานมาสู่ห้องถ่ายเอกสารอีกครั้ง

 

"งั้น...ไม่รบกวนแล้วค่ะ ขอบคุณมาก" เมฆพูดเบาๆพร้อมยกมือไหว้

 

"ครับ ไม่เป็นไรครับ ขอให้น้องเมฆโชคดีในการสอบแล้วกัน" เมฆยิ้มกว้างตบท้ายคำอวยพร

 

"ขอบคุณมากค่ะ" 

 

 

เมฆเดินเรื่อยเปื่อยไปจนถึงแปลงเกษตร ก็เห็นสาวร่างเล็กผมยาวถักเป็นเปียเรียบร้อย ใส่เสื้อแขนยาว กระโปรงยาวยืนรดน้ำอย่างอารมณ์ดี และเมฆที่กำลังอารมณ์ดีเพราะเจอคนที่อัธยาศัยดีมา 2 คนก็เดินเอื่อยๆเข้าไปทัก

 

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อฆนาการ แซ่ลิ้มค่ะ จะมาขอสัมภาษณ์" เมฆยิ้มกว้าง เพราะคนตรงหน้าท่าทางคล้ายกับแม่ของเธอ

 

"จ้ะ ครูชื่อเอมิกา เจนภพ เรียกครูเอมก็ได้" ครูเอมยิ้มหวานให้เมฆ อ๋อ ครูเอม ที่พี่ไทยบอก...

 

10.00 น.

 

"ครูเอมคะ ครูเอมสอนวิชาภาษาสเปนใช่ไหมคะ ที่เป็นวิชาเลือก" ครูเอมสะดุ้งน้อยๆ สาวน้อยคนนี้มีพลังพิเศษอย่างนั้นหรอ...

 

"จ้ะ รู้ได้ยังไงจ๊ะ" เมฆสังเกตเห็นสีหน้าตกใจของคุณครูตัวเล็กตรงหน้า

 

"บังเอิญหนูมีโอกาสได้สัมภาษณ์พี่ไทยน่ะค่ะ พูดถึงครูเอมนิดหน่อย พี่ไทยบอกว่าครูเอมน่ารัก หนูคิดว่าพี่ไทยพูดถูกนะคะ" เมฆยิ้มกว้างให้ครูเอม...ที่โล่งใจขึ้นเยอะ เนื่องจากมั่นใจแล้วว่าเมฆไม่ได้มีพลังพิเศษ

 

"ภาษาสเปนนี่ฟังดูเท่จังเลยนะคะ แต่ว่า...แย่จังเลยค่ะ หนูไม่ค่อยถนัดวิชาภาษาเท่าไหร่ แหะๆ" เมฆเกาหัวอย่างเขินๆ

 

"วิชาของครูไม่ซีเรียสหรอกนะจ๊ะ เพราะว่าเป็นวิชาเลือก ครูเน้นกิจกรรมแล้วก็ภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวันมากกว่า" เมฆหัวเราะ ครูเอมเหลือบมองเมฆอย่างงงๆเพราะคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป แต่ก็กลับมายิ้มได้เหมือนเดิมเมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของเมฆ

 

"ครูเอมพูดเหมือนพี่ไทยเลยค่ะ...ครูเอมมีงานอดิเรกอะไรหรอคะ"

 

"ครูชอบปลูกต้นไม้จ้ะ" ครูเอมยิ้มหวาน

 

"ว้า แย่จัง อย่างหนูเนี่ย จับนิดจับหน่อยต้นไม้ก็ตายแล้ว" เมฆนั่งยองๆลงข้างแปลง ก้มดูดอกไม้ด้วยสีหน้าเสียดาย ครูเอมก็นั่งลงตาม

 

"ต้นไม้เนี่ย ต้องการความรักและการเอาใจใส่นะจ๊ะ"

 

"หนูก็ชอบต้นไม้นะคะ...ว่าแต่ ครูเอมอายุเท่าไหร่คะ"

 

"30 จ้ะ"เมฆมองครูสาวอย่างตกตะลึง

 

"ครูเอมดูเด็กกว่าอายุมากเลยนะคะ" เมฆพูดแผ่วเบา

 

"งั้นหรอจ๊ะ"ครูเอมยกมือจับแก้ม

 

"ใช่ค่ะ ครูเอมน่ารักมากเลย" เมฆยิ้มออดอ้อน ส่วนครูสาวก็ได้แต่ยิ้มรับอย่างเขินๆ

 

"ครูเอมคล้ายแม่หนูมากเลยค่ะ ตัวเล็กๆ น่ารัก" เมฆเอานิ้วจิ้มดินไปเรื่อย

 

"เหรอจ๊ะ คุณแม่ของเมฆซุ่มซ่ามหรือเปล่าจ๊ะ ครูซุ่มซ่ามมากๆเลยแหละจ้ะ" ครูเอมถอนหายใจ เมฆหัวเราะน้อยๆ

 

"ไม่หรอกค่ะ แต่คุณแม่ขี้งอน"

 

"ดีแล้วล่ะจ้ะ" ครูเอมพยักหน้า

 

"ดีที่อะไรคะ คุณแม่ไม่ซุ่มซ่าม หรือคุณแม่ขี้งอน" เมฆยิ้มทะเล้น

 

"ก็ต้องที่คุณแม่ไม่ซุ่มซ่ามสิจ๊ะ" ครูเอมขึ้นเสียงสูงอย่างเป็นจริงเป็นจังในคำแหย่ของเมฆ ส่งผลให้คนแกล้งหัวเราะออกมาดังๆ

 

"ขอบคุณครูเอมมากนะคะที่ให้สัมภาษณ์"

 

"จ้ะ ไม่เป็นไร หวังว่าจะได้เห็นเมฆในโรงเรียนอีกนะจ๊ะ" เมฆหัวเราะน้อยๆกับคำอวยพรนั้น

 

"ขอบคุณค่ะ" ว่าแล้วก็ยกมือไหว้ครูสาวก่อนจะเดินลับไป

 

เมฆเดินร่อนไปเรื่อยๆจากแปลงเกษตรไปจนถึงศาลาริมทะเล เมฆทอดสายตาไปตามเส้นขอบฟ้า แล้วหายใจเข้าลึกๆ รับเอากลิ่นเค็มๆของทะเลเข้าสู่ปอด เมฆชอบบรรยากาศของโรงเรียนนี้มากๆ ทั้งเป็นธรรมชาติ และคนในโรงเรียนก็ให้ความรู้สึกอบอุ่น อาจจะเพราะเหม่อลอยไปกับความงดงามของธรรมชาติ ทำให้เมฆไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาจากข้างหลัง

 

"สวัสดีจ้ะ!!" เสียงดังขึ้นพร้อมๆกับสัมผัสหนักๆที่ไหล่ ทำให้เมฆสะดุ้งสุดตัว

 

"สะ...สวัสดีค่ะ" ปลายเสียงเมฆสั่นน้อยๆด้วยความตกใจ

 

"เป็นนักเรียนมาสอบสัมภาษณ์สินะ" รุ่นพี่สาวตัวเล็กยิ้มหวาน

 

"คะ..ค่ะ ใช่ค่ะ" เมฆตอบรัวเร็วจนลิ้นพันกัน "ชื่อ...ชื่อ ฆนาการ แซ่ลิ้มค่ะ เรียกเมฆก็ได้" เสียงเมฆเบาลงเรื่อยๆ

 

"พี่ชื่อชัญญา บาร์เรร่า ชื่อเล่นชื่อโชโกะ" โชโกะยิ้มกว้างอย่างน่ารัก มองเมฆอย่างเอ็นดู ทำให้เมฆรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง และเริ่มเข้าที่เข้าทางหลังจากตกใจจนขวัญหาย

 

10.35 น.

 

"พี่...พี่โชโกะ อยู่ชั้นไหนคะ" เมฆถามเบาๆ หลังจากที่นั่งเรียบร้อยแล้ว

 

"ขึ้นม.5 จ้ะ"

 

"แล้ว...สายอะไรคะ"

 

"ศิลป์ - ภาษาจ้ะ ภาษาญี่ปุ่น น้องเมฆล่ะจ๊ะ"

 

"วิทย์ - คณิตค่ะ เมฆไม่ถนัดภาษาเท่าไหร่" เมฆลูบหัวอย่างเขินๆ เหลือบตาขึ้นมองพี่สาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม ที่ตอนนี้คว้าช็อกโกแลตขึ้นมาเคี้ยวหงับๆ "พี่โชโกะชอบทานช็อกโกแลตเหรอคะ" เมฆถามทั้งๆที่พอเดาคำตอบได้

 

"ชอบมากกกก" โชโกะลากเสียงยาว จนเมฆหัวเราะออกมาเบาๆ เมฆชะงักเล็กน้อย ก่อนจะคว้ากระเป๋าออกมาล้วงๆ แล้วส่ง กล่องเล็กๆกล่องหนึ่งให้โชโกะ

 

"พี่โชโกะลองชิมดูนะคะ เมฆก็เพิ่งเคยทำช็อกโกแลต" โชโกะเปิดกล่องเล็กๆ สีเขียวมะนาวออก ก็เห็นช็อกโกแลตสี่เหลี่ยมวางเรียงกันเป็นระเบียบข้างใน

 

"น้องเมฆทำช็อกโกแลตเป็นด้วย เก่งจัง" เมฆยิ้มเขินกับคำชมนั้น โชโกะหยิบช็อกโกแลตออกมาชิมแล้วทำตาเป็นประกาย "อร่อยจัง" โชโกะร้องเสียงดัง เมฆหัวเราะน้อยๆ

 

"ช็อกโกแลตทำไม่ยากหรอกค่ะหรอกค่ะพี่โชโกะ" โชโกะโบกมือขัดจังจังหวะเมฆ

 

"อย่าพูดเรื่องทำอาหารกับพี่เลยจ้ะน้องเมฆ เพราะพี่ทำอาหารไม่ได้เรื่องซักที" เมฆยิ้มบางๆ

 

"ช็อกโกแลตง่ายนิดเดียวค่ะพี่โชโกะ" เมฆจีบมือทำท่านิดเดียว "เราแค่ซื้อดาร์กช็อกโกแลต มาละลาย ใส่ส่วนผสมอีกนิดหน่อย แล้วขึ้นพิมพ์ใหม่แค่นี้เองค่ะ" โชโกะตั้งใจฟังเมฆพูดโดยไม่รู้ตัว

 

"สงสัยต้องลองทำบ้างแล้วล่ะ" โชโกะยกมือขึ้นกำหมัด ทำหน้ามุ่งมั่น เมฆหัวเราะเบาๆอย่างนึกสนุก ...พี่สาวคนนี้น่าสนใจจริงๆ...

 

"แล้ว...พี่โชโกะมีงานอดิเรกอะไรเหรอคะ"

 

"หืม..." โชโกะครุ่นคิด พร้อมๆกับหยิบช็อกโกแลตออกมาทาน "หลายอย่าง..." เมฆนั่งจ้องคู่สนทนาอย่างตั้งใจฟัง

 

"ฟังเพลง เล่นไอซ์สเก็ต สะสมกระดาษห่อช็อกโกแลตด้วย แล้วน้องเมฆล่ะจ๊ะ"

 

"ชอบวาดรูปค่ะ" เมฆตอบอย่างรวดเร็ว "บางทีก็ทำขนม แต่เมฆทำขนมไทยไม่เป็นนะคะ พี่โชโกะเก่งจังเลยนะคะ เล่นไอซ์สเก็ตได้ด้วย"

 

"แล้วน้องเมฆไม่มีกีฬาที่ชอบบ้างเหรอจ๊ะ" โชโกะยิ้มกว้าง

 

"เมฆชอบฟุตบอลค่ะ แต่ไม่ได้เล่นเองหรอก" เมฆหัวเราะ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่มือลูกฟุตบอลลูกจิ๋วห้อยอยู่ออกมาให้โชโกะดู

 

"พี่ไม่ค่อยรู้เรื่องฟุตบอลซักเท่าไหร่" เมฆยิ้มบางๆพร้อมๆกับเสียงมือถือในมือดังขึ้น

 

"ขอโทษนะคะ" เมฆค้อมหัวน้อยๆ เป็นการขออนุญาต ไม่นานเมฆก็เดินกลับเข้ามา

 

"ขอโทษนะคะพี่โชโกะ คือคุณแม่มารับแล้วน่ะค่ะ หนูต้องไปแล้วพอดีมีธุระนิดหน่อย ขอบคุณมากนะคะ"เมฆยกมือไหว้โชโกะ

 

"ค่า...น้องเมฆพยายามเข้านะคะ" โชโกะยิ้มหวานแล้วยกมือรับไหว้

 

 

เมฆกระโดดโลดเต้นไปตามทางในโรงเรียน จนถึงลานจอดรถ ก็เจอสาววัยกลางคนตัวเล็กในชุดทะมัดทะแมงอย่างเสื้อยืดกางเกงยืนยืนพิงรถควงพวงกุญแจด้วยใบหน้ายิ้มแย้มรออยู่

"สวัสดีค่ะแม่ วันนี้นะ เมฆ..."แล้วเสียงเจื้อยแจ้วของเมฆก็ดังไปตลอดทางจนถึงบ้าน...